Corona, weg ermee!

Voor het begrijpen van de remedie tegen een pandemie moeten wij terug naar de oorspronkelijkheid van het menselijk bestaan, met het antwoord op de vraag: “wat is onze identiteit, onze zielstatus en tot wie, welk hemelrijk behoren wij toe?”

Wij bestaan uit een drie-eenheid; een ziel, het lichaam en de levensgeest.

Jezus verkondigde; dat wij niet het lichaam zijn, maar een tijdloos karakter (de ziel) die bij de geboorte incarneert; ‘in duisternis’ is verwekt en geboren, om bij de statuswisseling ‘in Christus herboren’ (verzoend met GOD de Vader) het leven bewapend met Zijn Naam blij en gezond te kunnen leven om uiteindelijke naar het hemelse Licht terug te gaan.

Toen de Heer Jezus de dood vond, liet Hij ons niet als wezen achter, maar gaf ons, die Hem tot Koning en Heer hebben erkend naar Zijn belofte, Zijn Geest, de Trooster als erfenis, als medebewoner. Jezus gaf ons Zijn Naam, als ‘Stok’. Niet letterlijk, maar in en door de Geest*, om daarmee kwalen en kwaden te kunnen verjagen…

De wetenschap gaat uit van de zintuigelijke waarneming, het lichaam, in navolging van de Schriften die voornamelijk vóór Jezus komst naar de aarde, door wijsgeren en onderzoekers zijn samengesteld.

Zeker in deze crisis rond het coronavirus is het GOeD te weten, dat ons een spiritueel wonder tot genezing is gegeven: ‘de Stok’ (de Naam) van Jezus.

“Corona, weg ermee!” verder lezen

Met kerst werd het overstappen.

Kerst, is overstappen van ‘traditioneel geloven’ naar geloof in Jezus erfenis;  ‘de GODDELIJKE Macht om (naar eigen wil) de Naam Jezus in te kunnen zetten’.

Beste tijdgenoot, lieve mensen,

Hoe wij elkaar op de hiërarchieke weg aanspreken hangt af op welke tree wij ons bevinden.

Is die ander een gezaghebbende ouder of een hoger geplaatste op de maatschappelijke ladder, dan is de standaard dat die persoon met u wordt aangesproken.

Is het een gelijke, zoals broer, zuster of een collega, dan mogen wij die tutoyeren, en gewoon met je of jij betitelen.

Vandaag de dag ligt ‘het gezag’ onder vuur.

Zo vond ik het vreemd, dat toen ik in Frankrijk woonde de dominee/pastor beslist niet getutoyeerd mocht worden, maar hij de kerkgangers wel voorhield om in het gebed God te tutoyeren…

In België was het ook vreemd, want daar moet men, ongeacht de relatie of leeftijd, de ander met u aanspreken.

“Met kerst werd het overstappen.” verder lezen